محمود حلبی
حلبی گاه بر فراز منبر برای رژیم دعا میکند و گاه با انتقادی نرم، از ساواک برای مبارزه با بهائیت تقاضای مساعدت میکند. نزدیک بودن انجمن به دستگاه امنیتی و انتظامی، دستور به برگزار نشدن جشن نیمه شعبان در سال 57 به دلیل متابعت از روحانیت از طرفی و توضیح دلایل این تصمیم برای ساواک از سوی آقای حلبی ـ به دلیل ترس از تعرض انقلابیون مسلمان به انجمن ـ همه از دوگانگی فکر و عمل آقای حلبی حکایت دارد. دوگانگی که نه در زمان پهلوی و نه در جمهوری اسلامی بر طرف و اصلاح نشد.
علی مهدوی میگوید تلفن منزل شیخ محمود حلبی شنود میشده است. لذا مواضع شیخ علیه روحانیت، دفاع مقدس و شهدا نیز بر افسران اطلاعاتی عیان و آشکار بوده است. عجیب آنکه تا آخر توانسته بود وجهه خود را نزد برخی روحانیت قم و نجف تا حدی محفوظ بدارد که وجوهات دریافتی تا آخر عمرش، یعنی 26 دی 1376 قطع نشود.
جنگ شهرها در روزهای پایانی سال ۱۳۶۶ به اوج رسیده بود؛ از جمله اصابت ۱۷۶ موشک دور برد فراگ و اسکاد به دزفول و پس از آنکه هواپیماهای دشمن ۴۸۹ بمب و راکت را بیرحمانه بر سر مردم بیدفاع این شهر فرو ریختند، ملّت برای توقف موشکباران رژیم بعثی فریاد «موشک جواب موشک» سر دادند. اما در مقابل برخی کنشگران اجتماعی با ژست روشنفکری مخالف پاسخ به حملات صدام به شهرهای ایران بودند. از این جمله، شیخ...
