تاسیس راه آهن
تصویب لایحۀ راهآهن سراسری در مجلس شورای ملی در ۴ اسفند ۱۳۰۵ نقطۀ عطفی در تاریخ توسعهٔ زیرساختهای ایران بود. این قانون در هفت ماده و پنج تبصره به دولت اجازه داد تا عملیات احداث راهآهن را از خورموسی و بندر محمره (خرمشهر) در جنوب تا بندر گز در شمال، از طریق تهران و همدان آغاز کند.
وز چهارم اسفند ۱۳۰۵ شمسی لایحه تأسیس راهآهن سراسری ایران به تصویب نمایندگان مجلس شورای ملی رسید. در حالیکه بسیاری از سیاستمداران و کارشناسان، راهآهن مطلوب ایران را مسیری شرقی ـ غربی میدانستند که کانونهای تجاری کشور را به هم پیوند دهد، در نهایت طرحی شمالی ـ جنوبی به تصویب رسید؛ خطی که بعدها به «راهآهنی از هیچکجا به هیچکجا» شهرت یافت. تصویب این طرح در مجلس شورای ملی، سرآغاز مناقشهای تاریخی شد.
«محمدعلی مجد (فطنالسلطنه) که در زمان صدارت مرحوم حسن مستوفیالممالک معروف به آقا، منشی او شده بود، یعنی تازه از مدرسه سیاسی فارغالتحصیل شده و چون دارای خط خوب بود در کابینه رئیسالوزرا، به سمت نویسنده احکام و ابلاغات استخدام شده بود، او از آن موقع که قبل از روی کار آمدن رضاشاه بود با مرحوم مستوفیالممالک رابطه محرمیت یافته بود تا موقعی که مرحوم مستوفی زنده بود نزدش میرفت...
