عنایت الله رضا
در سیزدهم اردیبهشتماه ۱۳۶۱ هواپیمای بنیحیی، وزیر امور خارجه الجزایر که به دنبال پایان زودهنگام جنگ بین ایران و عراق بود، هدف حمله جنگندههای عراقی قرار گرفت و سقوط کرد.
نهادهایی مانند NED و USAID با تأمین مالی ترجمه و توزیع آثار جین شارپ، به ویژه کتاب «از دیکتاتوری تا دموکراسی» (۱۹۹۳) که به عنوان «کتاب مقدس» انقلابهای رنگی شناخته میشود، حمایت غرب را پشت این جنبشهای گاه برساخته از بیرون قرار دادند.
چهل روز از فقدان عظیم و مصیبتبار امام بزرگوارمان میگذرد و [...] باور کردن این حقیقت تلخ، بسیار سخت است. در طول سالهای گذشته، تصور دنیای بیروح و فضای افسرده و زندگی غمانگیزی که در آن، امام و رهبر و مراد ما حضور نداشته باشد، برایمان بسیار دشوار بود.
۷ فروردین ۱۳۶۵ روزنامه لوموند از زد و خورد میان طرفداران چریکهای فدایی خلق و سازمان مجاهدین خلق در اورسوراواز خبر داد. بیست و دو روز بعد، ۲۹ فروردین، سی عضو چریکهای فدایی خلق به سازمان عفو بینالملل مراجعه کردند و رسماً اعلام داشتند که به دنبال افشاگریهای سازمان مجاهدین علیه آنان، جانشان در خطر است.
بعد از انتشار خبر رحلت امام خمینی و با توجه به وضعیت کشور، تسریع در تعیین تکلیف دومین رهبر انقلاب اسلامی یک گزینه مهم و غیر قابل اغماض بود. هیأت رئیسه خبرگان رهبری با اعلام بیانیهای از اعضایش دعوت کرد «تا هرچه سریعتر حضور به هم ساخته و تشکیل جلسه داده و درباره مسأله رهبری، تصمیم اتخاذ نمایند.»
یکی از نمادهای تقوا، مقام گریزی است. در خاطرات افراد مختلفی درباره استنکاف رهبر شهید، امام خامنهای از پذیرش مقام رهبری سخن گفته شده است.[1] از میان آنها، خاطرات حاج حسین سلیمانی از محافظان حضرت امام حاوی برخی نکات تازه است. آنچه در ادامه میآید فرازی از کتاب «خاطرات حاج حسین سلیمانی» است که در صفحات ۱۰۶ تا ۱۰۸ درج شده است: آیت الله مشکینی و آیت الله مهدوی کنی و آقای هاشمی رفسنجانی و تنی...
با اعلام خبر رحلت امام خمینی، عاشقان او در انتظار مراسم تشییع بودند. ستاد برگزاری مراسم، طی سومین بیانیه خود اعلام کرد که نماز بر پیکر امام، فردا در مصلای تهران برگزار خواهد شد (روزنامه کیهان، ۱۴ خرداد ۱۳۶۸، ص ۲). به این ترتیب، میلیونها نفر از مردم تهران و شهرستانها در مصلی و مسیرهای منتهی به آن اجتماع کردند. اما نماز، با یک روز تأخیر و در ساعت ۷:۳۰ صبح شانزدهم خرداد، به امامت آیتالله العظمی...
امام به آقای مشکینی نوشت: درمورد متمّم قانون اساسی [...] من دخالتی نمیکنم. فقط درمورد رهبری، ، ما که نمیتوانیم نظام اسلامیمان را بدون سرپرست رها کنیم. باید فردی را انتخاب کنیم که از حیثیّت اسلامیمان در جهان، در جهان سیاست و نیرنگ دفاع کند.
شبِ رحلت امام، آیتالله خامنهای به همراه آقایان عبدالکریم موسوی اردبیلی، آیتالله علی مشکینی و آقای هاشمی رفسنجانی، حجت الاسلام ابراهیم امینی و چند نفر دیگر از مسئولان و چهرههای تأثیرگذار کشور درگیر موضوع مهم جانشین برای امام بودند.
در این مورد به کنت دومرانش توضیح داده شد که اگر چنین کاری بشود خمینی تبدیل به یک شهید خواهد شد و حربه جدیدی به دست کمونیستها میافتد تا بیش از گذشته دولت ایران مورد حمله قرار دهند. کنت این نظر را تائید نمود.
در پاییز ۱۳۵۸، تبریز به صحنۀ وزنکشی سیاسی و مردمی میان حزب خلق مسلمان و حاکمیت جمهوری اسلامی ایران تبدیل شده بود. ریشۀ این تنش به دیدگاه رهبران حزب بازمیگشت؛ آیتالله شریعتمداری و هوادارانش معتقد بودند که منطقه آذربایجان باید تحت نفوذ آنان باشد و عزل و نصب مقامات محلی، از استاندار گرفته تا امام جمعه، تنها با صلاحدید ایشان صورت گیرد. این خواستهها عملاً به معنای نوعی خودمختاری و جدایی این بخش...
تقریظ حضرت آیتالله خامنهای بر کتاب «ایستگاه خیابان روزوِلت»
وزارت امور خارجه قطعه روزنامه «المصری» مورخه ۱۳۲۶/۱۲/۶ محتوی خبر واصله از مخبر روزنامه مزبور در تهران، راجع به وضعیت کابینه فعلی و موقعیت سخت آن و مقایسه بین وضعیت کابینه فعلی و کابینه قوامالسلطنه و اینکه کابینه فعلی تابع سیاست آمریکاست و در تحت فشار و تأثیر آن دولت، سیاست خود را نسبت به فلسطین تغییر داده، و مطابق اظهار جناب آقای [ابراهیم] حکیمی در موضوع فلسطین کاملاً بیطرف خواهد ماند، و...
«ساعت یازده پیش از ظهر دیروز حضرت آیتالله طالقانی مجاهد کبیر، همراه فرزند بزرگشان آقای ابوالحسن طالقانی به حوزه اخذ رأی مسجد سادات اخوی رفتند و رأی خود را به صندوق آراء ریختند. حضرت آیتالله طالقانی همانطور که بارها اعلام کرده بودند، به جمهوری اسلامی رأی دادند. ایشان درباره تعداد آرای مخالف گفتند: فکر میکنم تعداد آراء مخالف بسیار ناچیز باشد.»(روزنامه اطلاعات؛ ۱۱ فروردینماه...
عبدالرحمن قاسملو سرکرده معدوم حزب دمکرات کردستان ایران، کسی است که همواره به خیانت و جنایت علیه ایران و کردها شهره بود. مدل مدیریت و رهبری خاصی داشت و دشمنهای زیادی در این مسیر برای خودش در درون و بیرون حزب تراشیده بود. او حتی در میان احزاب اپوزیسیون کُرد ایرانی نیز به دلایل مختلف مورد انتقاد قرار گرفته است. در ادامه بخشی از پشت پرده مرگ وی و روایتی از شیوههای رهبریاش از صفحات 546 تا 559 کتاب...
پس از ارتحال امام خمینی(ره) و با صدور نخستین پیام آیتالله خامنهای در مقام رهبری انقلاب، از اواخر خرداد ماه، جمعی از سیاسیون و هنرمندان طی بیانیههایی با رهبری جدید بیعت کردند. تصاویر فوق متعلق به کتاب "سند انتخاب" اثر "محسن سام" و چاپ "مرکز اسناد انقلاب اسلامی" است
«بیماری بسیار خطرناک است و از عمل جراحی گریزی نیست. پزشکان پس از ارائه گزارش بیماری به نزدیکترین افراد به امام، حاج احمد آقا خمینی و مسئولان سه قوه، و تأیید ایشان، عمل جراحی را روی معده و دستگاه گوارش آغاز میکنند. همه چیز خوب پیش میرود، عمل به خوبی انجام میشود. اما رخسار امام گویای چیز دیگری است. سخنی دیگر بر لب ایشان نشسته است: «از مردم بخواهید دعا کنند که خدا مرا بپذیرد.» ...
حضرت امام خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، نه تنها در داخل کشور بلکه در سطح بینالمللی نیز به عنوان یکی از تأثیرگذارترین شخصیتهای قرن بیستم شناخته میشود. ایشان با رهبری انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ نظام شاهنشاهی را سرنگون و نخستین حکومت اسلامی مبتنی بر ولایت فقیه را در دنیای معاصر بنیان کرد. این تحول بزرگ، توجه رسانههای جهانی، سیاستمداران، و اندیشمندان را به خود جلب کرد و ایران...
: سند ذیل که مربوط به یکی از جلسات بهائیان شیراز میباشد، نشانگر عمق نفوذ بهائیان در ساختار حکومت پهلوی و وابستگی افرادی چون امیرعباس هویدا (نخستوزیر) و اسدالله علم (وزیر دربار) به این تشکیلات جاسوسی است. همچنین وابستگی تشکیلات بهائیت به رژیم صهیونیستی نیز در این سند مشهود است. امام خمینی در بخشی از پیام خود به ملت ایران در ۱۸ فروردین ۱۳۴۳ بهائیان را «عمّال اسرائیل» خواند و اینگونه...
کتاب«روزنگار میرممتاز»، حاوی دستنوشتههای میرممتاز در اوایل قرن سیزدهم به نمایشگاه بینالمللی کتاب تهران رسید. کتاب«روزنگار میرممتاز»، یادداشتهای روزانه «سیدحسین میرممتاز» طی سالهای ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۹ است. شروع کتاب از دوره نمایندگی او از سوی مردم مشهد در مجلس شورای ملی است. اگرچه او در ۱۳۰۴ عضو مجلس موسسان بود، اما با پایان مجلس ششم در مرداد ۱۳۰۷ دیگر به مجلس راه نیافت....
