جدایی بحرین
در سال ۱۳۴۷، محمدرضا پهلوی در سفر به هند، برای نخستینبار رسماً از حق حاکمیت ایران بر بحرین دست کشید؛ اما پیش از آن، جریانی هم در داخل ایران فعال بود که برای تحقق این امر فعالیت میکرد. روزنامهنگارانی نظیر عباس مسعودی (مدیر روزنامه اطلاعات) با هماهنگی دربار و انگلیس، افکار عمومی را برای پذیرش جدایی بحرین آماده میکردند. او در تلاش بود تا در مطبوعات این باور را در مردم ایجاد کند که بحرین دارایی...
یکى از سناتورهاى آمریکایى در این مورد گفته است: «شاهنشاه ژست کریمانهاى در خصوص بحرین نشان دادهاند، همان طورى که پدر معظمله در موقع مسافرت به ترکیه همین ژست را در واگذارى مرتفعات آرارات به دولت ترکیه نشان دادند.»
: وقتی در جلسه مهم روز ۲۴ اردیبهشت ۱۳۴۹ خلعتبری قائممقام وزارت خارجه وقت و هویدا نخستوزیر، گزارش استقلال بحرین را به مجلس بردند، تنها نمایندهای که با نطقی آتشین به مخالفت با آن پرداخت، محسن پزشکپور، لیدر فراکسیون پانایرانیست در مجلس، بود. بعد هم که رایگیری انجام شد رای منفی داد و بر سر موضعش ایستاد. بعدها برخی روایت کردند که این نطق را خود وزارت خارجه تهیه کرده بود و...
در بحث جدایی بحرین از ایران، دولت ایران خواستار برگزاری همهپرسی بود، اما حاکم بحرین و انگلستان با آن مخالف بودند و به برگزاری نظرسنجی تمایل داشتند
