معاهده ۱۹40
دریای خزر، بهعنوان بزرگترین دریاچه جهان با وسعتی بالغ بر ۳۷۰ هزار کیلومتر مربع، از دیرباز بهدلیل موقعیت ژئوپلیتیک و ذخایر عظیم هیدروکربوری، کانون مناقشات حقوقی و سیاسی قدرتهای منطقه بوده است.[1] در دوران پهلوی، رژیم حقوقی این پهنه آبی، بر اساس دو معاهده کلیدی ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ میان ایران و شوروی استوار بود.[2] این معاهدات، اگرچه در ظاهر بر «حاکمیت مشترک» و «حقوق برابر کشتیرانی و صید»...
